Zaten beni bırakın bir yerlerde. Atın bir köşeye, oradaki zemine karışı p gideyim. Ne işe yarıyorum ki hiç bir şeye karışmamış bu halimle? Kendime gereken şeyleri yapıyor muyum da hala bir dikiş tutturma çabası içerisindeyim? Her gün; beni oluşturan ya da beni oluşturduğunu zannettiğim parçalarımdan biriyle vedalaşıyorum. Sonra "bak zaten hiç senin değilmiş" desem de engel olamıyorum başımın ağrısına, ağırlığına.

Hiç bir şeyi düşünmeden, sadece o anı yaşayarak uykuya dalmayalı çok oldu. Beynimde dolanı p duran siyah bulutların birinden diğerine atlayı p durmaktan yoruldum. Çok yoruldum. "Hah, bir bu eksikti" demediğim günüm yok sanırım.

"gözen ne demek?"

Bunu hiç düşünmedim. Cevabını ben de bilmiyorum. Belki de o yüzden bu sayfanın adı böyle.

Tekrarlamak istemiyorum ama elimde değil. Çok yoruldum. Çok, çok...
Annem değişmese keşke bir de. Bundan çok korkuyorum. "Keyfi davranma Gözen" diyecek diye sarılmaya korkuyorum.

Anneme sarılamıyorum bile ben, ne söyleyebilirim ki daha başka?
Ne söylenebilir ki?